Bu konu, sinemanın ruhu olan hikaye anlatıcılığının, göz kamaştırıcı ama içi boş görsel efektler ve gişe kaygısı nedeniyle arka plana atılmasından duyulan sitemi işler. Eskiden izleyiciyi içine çeken, düşündüren ve hissettiren derin senaryoların yerini, artık sadece patlamalar, CGI canavarları ve anlamsız aksiyon sahnelerinin almasına yönelik bir eleştiridir.

Bu başlık altında, karakter gelişiminin ve diyalogların zayıflaması, karmaşık olay örgülerinin basitleştirilmesi ve filmlerin sadece bir eğlence makinesine dönüşmesi üzerine bir sitem yazılabilir. “Neden artık bizi etkileyecek hikayeler yok?” veya “Bir filmin bütçesi, senaryosundan daha mı önemli?” gibi sorularla, sinemanın sanatsal değerini kaybetmesinden duyulan hayal kırıklığı dile getirilir. Bu, filmlerde anlam arayan izleyicilerin ortak duygularına tercüman olur.